Norsk kjærleikssong kom ut i diktsamlinga Berg ved blått vatn i 1946 og er eitt av våre mest kjende og kjære kjærleiksdikt. 

2016 03 22 06.52.40

Eg åtte ikkje kjærleik
men tala pent med englemunn
og alle mine tome ord
gjer stygg mi levestund.

Eg såg det vonde koma
og visste kva det galdt
men åtte ikkje kjærleik
og difor sveik eg alt.

Eg brann for alle arme
og stod i broderring,
men åtte ikkje kjærleik
og difor er eg ingen ting.

Eg åtte ikkje kjærleik
og difor er eg jord.
Men kanskje finst eit rike
der einast kjærleik gror.

Gjev meg svolt og svide,
gjev meg einsemd på ei øy.
Den som elskar han skal sigre
over døden med å døy.

Døden går i verda
skapar dagen om til natt.
Der skal døden overvinnast
kjærleik einast leva att.

Gjev meg gull og grøde
gjev meg meire enn eg treng.
Ein gong skal eg døy i einsemd,
lik ein fugl med broten veng.

Diktet Eg åtte ikkje kjærleik vart funne ved senga til Tor Jonsson ute på Ingierstran. Dette diktet ser ut til å vera noko av det aller siste Tor Jonsson skreiv. Først 24 år etter at han døydde, vart diktet publisert da Inger Heiberg redigerte andre bind av Tekster i samling.

 

Biblioteka i Nord-Gudbrandsdalen har samla og publisert fjelldikt av diktarane frå dalen og frå heile landet i Ord om fjell. Her er dikta av Tor Jonsson: Ord om fjell av Tor Jonsson. Dikta er òg innlesne av lokale innlesarar som les på dialekt der det høver. Under ser de eitt av dikta, På draumegras.

 

På draumegras

 
Sigmund Bråtet les diktet. Foto: Merete Byrøygard

av Tor Jonsson 

Eg ligg på draumegras i avferdsange
frå alt ei frostnatt femnde mellom fjell.
I siste skøyre seinhausttimen er det mange
som helsar livet med eit stilt farvel.

Du vilje som var med da isen slipa
si strenge rune i det mørke land,
du sveiper inn i sky den siste haustsolstripa
og knuser gleda med ei knokut hand.

Du frøyser blomeblod til småe stjerner,
 du svarte lagnad, - slikt skal evig skje.
Du strålar kulde inn i alle strå og kjerner
og døyver verk i sår på gamle tre.

Det lyser gulna lauv som glør i graset.
Det doggast over livsens svik og svir.
Mot himmelranda logar fjell i haustekstase.
Det blånar frost og død frå det som blir -

Eg ligg på draumegras og ser dei mørke dagar
i sprang for livet mot ein mektig vår.
Eg høyrer sevjesus ein stad og ser det svagar
ei blomegrein der guden går og går -

Kjelde: Dikt i samling, Noregs boklag, 1967, s. 104

 

 

 

Når du er borte

Nærast er du når du er borte.

Noko blir borte når du er nær.

Dette kallar eg kjærleik -

Eg veit ikkje kva det er.

 

Før var kveldane fylte

med susing frå vind og foss.

No ligg ein bortgøymd tone

og dirrar imellom oss.

(Ei dagbok for mitt hjarte, 1951)